Zijn ontrouw is 2 jaar geleden, maar ik heb nog net zoveel pijn. Wat moet ik doen?

Mijn man heeft al sinds we een relatie hebben problemen met trouw zijn. Als ergste heeft hij 3 jaar geleden een buitenechtelijke relatie gehad. Dit weet ik nu al 2 jaar lang en nog steeds is de pijn, woede, verdriet en wantrouwen niet verminderd. Ondanks huwelijkscursus, contactgroep, en therapie. Wat moet ik doen? Zijn er meer vrouwen die het zo lang blijven proberen, maar er uiteindelijk toch voor kiezen om te scheiden?

Anoniem

Beste anoniem,

Als je man overspel heeft gepleegd dan is dat enorm beschadigend voor jullie relatie en voor jou als vrouw. Er zijn diepe wonden geslagen en die wonden gaan niet vanzelf over. Het gezegde dat  de tijd alle wonden heelt heb ik dan ook nooit zo goed begrepen. Je kunt dus niet zeggen: 'Het is al zolang geleden, dus die pijn moet nu maar over zijn'. Herstel van een relatie na overspel betekent hard werken, voor beide partners. En niet even, voor een paar weken of maanden, maar echt langdurig. Ik las wel eens dat herstel van een relatie na overspel zo'n vijf jaar duurt, maar dat dat alleen geldt als beide partners zich volledig inzetten voor herstel van de relatie.

Dat is dus belangrijk: dat jullie beiden bereid zijn om eraan te werken. Je schrijft dat jullie al van alles geprobeerd hebben, dus het lijkt erop dat jullie allebei willen knokken voor je relatie. En dat maakt dat ik me afvraag waar het vastloopt bij jullie. Hoe komt het dat je geen groei ziet, geen herstel, geen vermindering (al is het maar een beetje) van je pijn of van je wantrouwen?

Ik denk zelf dat veel relaties in de herstelfase vastlopen op hetzelfde punt: het punt waarop er wel gebroken is met de verslaving, maar waarbij er binnen de relatie geen ruimte komt om de gevolgen samen onder ogen te zien. Als je man gebroken heeft met de verslaving, dan kom je als echtpaar terecht in een fase die wij de 'in-de-put fase' noemen. In die fase wordt je als vrouw erg geconfronteerd met al je boosheid, verdriet, wanhoop en wantrouwen. je komt als het ware in een diep, donkere put terecht, waar je je alleen en onbegrepen voelt. Een man is in die fase juist vaak gericht op de toekomst, hij wil verder en vindt het moeilijk om die gevoelens van zijn vrouw onder ogen te zien.

Wat belangrijk is om deze fase door te komen (en verder te kunnen werken aan herstel) is dat je als vrouw je man als het ware uitnodigt en toelaat om in die put te komen, op een open en kwetsbare manier, waarbij je deelt vanuit je hart en niet veroordeelt, verwijt of kwetst. En dat een man afdaalt in die put, naast zijn vrouw komt te zitten, luistert en een trooster gaat worden. En daar gaat het dan dus vaak fout. Dat kan op verschillende manieren, zoals:

  • als vrouw vind je de gevoelens in die put te heftig en te moeilijk. Je wilt ze helemaal niet voelen, dus je doet er alles aan om elke keer weer uit die put te stappen en net te doen alsof er niets aan de hand is, tot je weer geconfronteerd wordt met iets moeilijks en je in 1 keer weer terug in die put belandt en de cirkel opnieuw begint.
  • als vrouw blijf je wel in de put zitten, waar je die heftige gevoelens ervaart, maar je laat niemand daarbij komen; je houdt de put hermetisch gesloten. Als je man pogingen doet om je te begrijpen, dan duw je hem weg met verwijten of beschuldigingen. Als hij probeert af te dalen in de put, dan schop je hem er weer uit. Je verlangt wel naar zijn begrip, troost en nabijheid, maar je wilt je niet langer kwetsbaar opstellen, dus je deelt niets van wat er in je hart leeft. Ondertussen wordt de pijn alleen maar erger en jouw verwijten aan hem alleen maar groter.
  • als man vind je het beangstigend om je vrouw in die put te zien. je bent ervan overtuigd dat het veel beter voor haar is om, net als jij, niet meer om te kijken naar het verleden en je doet er dus alles aan om haar weer uit die put te praten. Je bagatelliseert de gevolgen van je gedrag en vindt of zegt dat ze nu maar eens moet stoppen met er moeilijk over te doen. Sommige mannen worden zelfs boos elke keer dat hun vrouw iets van verdriet laat zien.
  • als man heb je de moed gevonden om wel af te dalen in de put, maar in plaats van te luisteren, door te vragen en te troosten, ga je verklaren, uitleggen, weerleggen etc. Je begrijpt dan niet dat je vrouw het vooral nodig hebt dat je er bent (en zwijgt) in plaats van dat ze verklaringen en uitleg nodig heeft.

Misschien loopt het bij jullie vast op (een combinatie van) deze punten. Of misschien zijn er andere oorzaken te vinden; is je man nog niet vrij van zijn verslaving, zijn onderliggende patronen nog niet aangepakt of is er iets anders aan de hand. Op je vraag 'Wat kan ik doen?' zou ik dus zeggen: ga op zoek naar de reden waarom het vastloopt bij jullie. Als jullie hulpverlener daar geen antwoord op kan geven, ga dan voor een intake naar iemand anders; het is belangrijk genoeg; het gaat immers om jullie leven en toekomst!

Op je tweede vraag kan ik zelf geen antwoord geven, maar die zou je eens kunnen voorleggen op ons forum. 

groet,
Anita

Stichting Kostbaar Vaatwerk   •     Bank: NL43 INGB 0007 5724 24     •   E-mail:   info@kostbaarvaatwerk.nl  •  Facebook    •   Twitter