Wanneer waren jullie toe aan vergeven? Ging vergeven in 1 keer of in kleine stapjes? Of zijn jullie daar nog niet aan toe gekomen?

Heb je je man echt vergeven?

Wanneer waren jullie toe aan vergeven? Ging vergeven in 1 keer of in kleine stapjes? Of zijn jullie daar nog niet aan toe gekomen?

M.

Sarah:

In de periode dat mijn man alcoholverslaafd was (en ik nog niets wist van zijn seksverslaving), 'vergaf' ik mijn man iedere keer wanneer hij na een terugval nieuwe beloftes deed. Ik schrijf 'vergaf' expres tussen aanhalingstekens, omdat ik later ontdekte dat het niet echt vergeving was. Ik had in die tijd het idee dat je als 'partner van' heel snel moet vergeven, maar had eigenlijk geen idee wat vergeving werkelijk was. Mijn man was trouwens ook niet onder de indruk van mijn 'vergeving'. Hij ging gewoon door met alles en de verslavingen werden alleen maar erger.

Jaren later, toen de puinhopen enorm waren, kwam er een moment dat iemand me duidelijker vertelde wat vergeving nou echt was. Dat het voor vergeving bijvoorbeeld heel belangrijk is dat je de pijn en het verdriet onder ogen durft te zien en dat je die, en ook de andere gevolgen van het gedrag van de ander, bij de ander bekend mag maken. Dat was een enorme eye-opener voor mij. Ik had mijn gevoelens juist altijd weggestopt en een soort van 'snelle vergeving' uitgesproken.  Nu had ik het gevoel dat ik niet meer kon vergeven. De pijn en de boosheid waren te groot.
Diegene zei toen tegen me: 'niet kúnnen vergeven, is eigenlijk niet wíllen vergeven. Je kunt altijd de keuze maken om te willen leren vergeven.' Dat betekent niet dat je onmiddellijk moet gaan vergeven, maar wel dat je de stap wilt maken om dat te gaan leren. En dat betekent dan dus óók: de pijn en de boosheid onder ogen durven zien. Op dat moment heb ik een duidelijke keuze gemaakt: 'ik wil ervoor kiezen om te leren vergeven'.

Later legde iemand anders me het verschil uit tussen verticale vergeving en horizontale vergeving. Dat hielp mij enorm. Verticale vergeving is iets tussen God en jou, de ander heeft daar in feite niets mee te maken. Daar ben ik mee aan de slag gegaan. Iedere keer dat die pijn en boosheid in alle hevigheid naar boven kwam, bracht ik het (vaak in tranen) bij God. Ik merkte bij mezelf dat het helend was om over al dat verdriet en die pijn met God te kunnen praten, om zo samen in kaart te brengen waaruit die enorme berg brokstukken bestond. En ik sprak er dan regelmatig bij uit dat ik wilde leren om deze pijn, dit brokstuk te vergeven.Zo ontdekte ik dat er uiteindelijk in mijn hart een soort vergevingsgezindheid groeide.

Pas veel later heb ik die vergeving ook uitgesproken naar mijn man (horizontale vergeving). Op een moment dat we allebei wisten wat vergeving was, dat we van elkaar wisten hoe die berg brokstukken eruitzag en we beiden begrepen hoe belangrijk vergeving was. Het uitspreken en aanvaarden van die vergeving heeft voor een stuk verder herstel van onze relatie gezorgd.

En daarna waren er natuurlijk nog regelmatig momenten dat boosheid en pijn om de hoek kwamen kijken. En dan koos ik er weer voor om het met God te delen, en met mijn man, en om telkens weer naar God toe uit te spreken dat ik ook dit stuk weer wilde vergeven.

Siep:

Dit was voor mij heel moeilijk het eerste jaar. Vrij snel nadat ik alles wist, zou onze predikant een preek over vergeving houden. Hij belde me hier van tevoren over op om me dit door te geven en vertelde erbij dat hij het zou begrijpen als ik dit te moeilijk vond. Ik zei toen dat ik dan liever thuis bleef en hij heeft me die preek vervolgens op papier gegeven, zodat ik op een eigen tijdstip hiernaar kon kijken.

Ik vond het moeilijk hoe sommige mensen je heel makkelijk kunnen vertellen dat je dat maar moet vergeven, want: 'dat staat zo in de Bijbel'. Mijn predikant zei dat gelukkig niet en onze hulpverlener ook niet. En toch was het een enorme worsteling, want zou ik dan niet in de hemel komen en mijn man en zijn 'vriendin' wel, als ze er simpelweg spijt van hadden? Maar ook daar heeft onze therapeut mij goed in begeleid. Hij heeft mij laten zien hoe God van mij hield, ook als ik het niet kon

Er gaat een heel proces aan vooraf, en ik heb mogen ervaren dat God mij toen zelf hiervoor klaar heeft gemaakt. Dit heeft ruim een jaar geduurd. Gehuild heb ik naar Hem, dat ik het niet kon. Maar toen waren we weer op een zomer conferentie van New Wine. En iedere keer komt dat thema terug hè, deze keer ook. Ik moest weer zo huilen en was er zo klaar mee, met die pijn. God heeft me toen de moed gegeven het toch te gaan doen, want 'als er vergeving is, kan er genezing zijn' en daar verlangde ik naar. Mijn man was toen al wel een jaar keihard aan het werk om te knokken voor mij en om te laten zien dat hij berouw had en een ander mens was. Het was een heel emotioneel moment. Toch moest ik daarna wel weer eens in die belofte gaan staan als er weer stukjes pijn boven waren. Ik denk dat het dus ook wel een proces is.


Verder lezen?

artikelen over relatieherstel na seksverslaving
verhalen van echtparen over relatieherstel na pornoverslaving

Stichting Kostbaar Vaatwerk   •     Bank: NL43 INGB 0007 5724 24     •   E-mail:   info@kostbaarvaatwerk.nl  •  Facebook    •   Twitter