Sophie: “Verder na overspel”

Matthijs en Sophie (niet hun echte namen) vertelden hun ervaringsverhaal op de echtparendagen in november 2024 en in 2025. Met hun toestemming delen we hun verhaal ook hier. 

---

Mijn wereld stortte negen jaar geleden voor het eerst in….daar ging een periode van enorme eenzaamheid aan vooraf. Wat was er toch aan de hand met Matthijs? Als ik vroeg: Is er iets? Dan was het antwoord: Nee hoor, hoezo? Matthijs werd steeds afstandelijker, mijn knuffelige echtgenoot raakte mij niet meer aan, overdag niet en in bed al helemaal niet, mijn toenaderingen wees hij af en hij lag in bed zover weg als het maar kon. Als we als gezin ergens zaten, dan zat er altijd een kind tussen ons in, we zaten nooit meer naast elkaar. Lichamelijke afstand dus, maar ook totaal geen aandacht meer voor mij. Hij luisterde niet eens meer als ik iets vertelde! Maar nee er was echt niets aan de hand.
Ik kon met niemand hier over praten, wat moest ik vertellen als Matthijs zelf beweerde dat er niets was? Wat kon ik doen? Ik voelde me zo machteloos en overgeleverd aan zijn grillen…

Is er een ander?

Op een zondagochtend komt Matthijs naar beneden met de mededeling dat hij niet naar de kerk gaat maar een klompenpad lopen, alleen. Verbijstering aan mijn kant, wat is dit?? We gaan altijd naar de kerk, wat is er aan de hand??  Matthijs zegt dat hij mij niet meer zo veel aan vindt en niet weet of hij bij mij wil blijven…. Daar moet hij over nadenken. Dit snijdt door mijn ziel en ik stel de vraag waarvan ik nooit gedacht had dat ik die ooit zou moeten stellen: Is er een ander? Nee dat was er niet en omdat hij mij daar bij recht aan kijkt, geloof ik hem.

Zo leven we nog maanden door! Af en toe vraag ik hem of hij al weet wat ie wil. Nee dat weet ie niet, ik moet niet zeuren. We leven door, wat voel ik mij eenzaam en zooooo machteloos. Wat kan ik nu doen?? Niets; alleen maar afwachten, toch?? En met wie kan ik dit nu delen? Niemand toch, want stel dat het morgen weer “normaal” is….

Zijn overspel ontdekt

En dan wordt het 5 oktober 2019 en ontdek ik het overspel van Matthijs. Ik zie de app wisseling weerspiegeld in het autoraam….Ik confronteer Matthijs er mee en hij bekent. De man die altijd alles zo goed wist, zo recht in de leer, ouderling in de kerk, doet mij dit aan…Hij is nog een week in huis en verlaat dan ons gezin…. Met de zin in zijn oren: Je mag bij mij terug komen maar dan moet je helemaal voor mij gaan…

Lang weet Matthijs niet wat hij wil, hij is in de ban van die andere vrouw…

En ik leef door met nog een dochter thuis. Ik ontvang de vrienden die komen vertellen wat er aan hem mankeert. Ik ontvang de vrienden die mij vertellen dat ik in bed wel gewillig moet zijn. Ik ontvang de vrienden die luisteren, zorgen en er zijn. Ik krijg geen hap meer door mijn keel, val kilo’s af en ga door met een diepe overtuiging dat ik kan vertrouwen op mijn onderbuik gevoel. Ik was niet gek. Ik was niet een perfecte vrouw voor Mathtijs was maar wel een goede.

Eind november zegt hij dat hij voor mij wil gaan en gaan we op zoek naar therapie, die start al vrij snel. Matthijs komt maar langzaam los van die andere vrouw, maar stukje bij beetje naderen we elkaar weer. Na een half jaar komt hij weer naar huis.

Maar er blijft een naar onderbuikgevoel zitten, er klopte ‘iets’ niet…..en weer dat machteloze gevoel dat ik weg probeer te duwen. Drie jaar later stortte mijn wereld opnieuw in, er kwamen nog meer lijken uit de kast. De zin van Mattijs: “Ik denk dat ik een probleem heb met seksualiteit”, was het begin van een zoektocht naar hulp voor mijzelf.

Startpunt van herstel

Ik ben gaan zoeken op internet en stuitte op het werk van Kostbaar Vaatwerk, er zou over veertien dagen al een vrouwenontmoetingsdag zijn bij mij in de buurt. Na contact met Anita, die mij verzekerde dat ik er echt op mijn plek zou zijn, mij indeelde bij de workshops, ben ik gegaan.

Ik stond huilend in de hal van schaamte en verdriet. Zag tot mijn schrik gelijk een bekende, hoorde tot mijn verbazing vrouwen zeggen: Wat leuk je weer te zien…”Wat leuk je weer te zien”, hoe dan?? Maar ik heb de moed gehad om naar binnen te gaan, heb in mijn beleving de hele dag gehuild…

Maar deze dag is het startpunt geweest van herstel, ik kwam bij de workshop van Gea terecht waar zij vertelde over het programma van Pure Desire (PD) en Geschonden Vertrouwen (GV).  Zij schetste de verslaafde man, zij schetste mijn man. Thuis gekomen vertelde ik Matthijs over PD en hij zei meteen: dat ga ik doen!

Misschien moet jij het vrouwenprogramma doen, zei hij. Ik, naar zo’n programma? Met allemaal oude, lelijke afgeschreven vrouwen? Erkennen dat ik daar nu bij hoor?! Dat ik lelijk en niet aantrekkelijk ben, dat weet ik zelf maar al te goed, er is vaak genoeg verteld dat ik niks aan ben… Nee dank je!

Ik had geen schuld

En toch ben ik gegaan! En o wat een warm bad met leuke vrouwen!! Wat een herkenning en erkenning. Ik heb er veel geleerd. Het eerste wat binnen kwam was: hij heeft een probleem en jij bent niet de oplossing. Wat een lucht gaf dat, ik hoefde niets te doen! Zijn probleem, ik had geen schuld!

Maar er was voor mij werk aan de winkel. Tijdens GV ontdekt dat ik rond liep met kernleugens over mijzelf: je doet er niet toe, je stelt niets voor. Voor mij was het overspel daar het ultieme bewijs van. De andere overtuiging: hou je grote mond, zorgde er voor dat ik mijn echte gevoelens niet liet zien, niet kwetsbaar durfde te zijn, ging zorgen en pleasen.

Ontdekken dat je codependent gedrag vertoont – d.w.z. altijd goedkeuring van anderen zoekt, nodig wilt zijn voor anderen, eigen gevoelens en behoeftes aan de kant schuift – dat is pijnlijk, heel pijnlijk. Het voelt of je altijd alles verkeerd hebt gedaan en je moet vechten om toch niet te denken: zie je wel toch mijn schuld. Dat heeft heel wat tranen gekost.

En dan de moed vinden om kwetsbaar te zijn, zeggen wat ik écht denk, vind en voel ….. dat was zwaar en heel eng. Vooral omdat dit in het begin bij Matthijs heel fout viel en er grote ruzies volgden. Maar in de vrouwengroep vond ik steun en leerde ik dat grenzen stellen moet, mag en gezond is.

Ik moest leren om dicht bij mijzelf te blijven, te luisteren naar mijzelf, voor mijzelf te zorgen en mijzelf serieus te nemen en niet alles, ook mijn pijn niet, te bagatelliseren. Het is erg wat er gebeurd is, het is verraad door diegene die het dichtstbij staat…

Geloof niet zijn woorden, maar zijn daden

Geloof niet zijn woorden maar zijn daden, een tweede zin die ik leerde tijdens GV. Een gouden regel voor mij. Ik had inmiddels geleerd om te vertrouwen op mijn onderbuikgevoel en samen met deze uitspraak, was een goed kompas. En ik kon zien en merken dat Matthijs echt ging voor herstel. Herstel van zichzelf en onze relatie. Hij werd transparant. hij zei wat hij deed en deed wat hij zei Ik kon nu mijn wantrouwen en angsten delen zonder dat hij kwaad werd (ook dat was nieuw). Ik had geruststelling nodig, kon daar om vragen en ontving die. Dat gaf mij stukje bij beetje vertrouwen ,,, Geen onverwachte activiteiten meer na het werk, op tijd thuis komen en anders een verklaring. Anita schrijft in haar nieuwste boek: de houding van de man is helend voor de vrouw.

En dat kan ik echt beamen, want geruststelling heb ik af en toe nog nodig. Soms plopt er zomaar ineens een trigger op, zoals laatst toen Matthijs een lang telefoongesprek voerde in de studeerkamer met een vrouw (dat hoor ik aan zijn stem)….. de alarmbellen rinkelden. Mijn hart ging harder kloppen. Maar ik heb geleerd het na te vragen, Matthijs heeft geleerd dat ik uitleg nodig heb, het was inderdaad een gesprek met een vrouw, onze dochter 😊. Of als hij een bericht post op LinkedIn: welke en hoeveel vrouwen liken dat allemaal? Een nieuwe zakelijke opdracht: o help zullen daar aantrekkelijke vrouwen zijn? En soms zegt iemand: o ik heb vrienden in X wonen, ken je die en die? En dan denk ik: o help zullen ze meer weten?? Of wat dacht je van een preek over David en Bathseba, dan denk : ja hoor zet die beamer maar boven mijn hoofd weer aan….

Henri Nouwen schrijft ergens: ‘Vertrouwen ontstaat als mensen elkaars pijn mogen voelen’. Ik zou er wat aan toe willen voegen: Vertrouwen ontstaat als mensen elkaars pijn mogen voelen maar óók kunnen verdragen.

9 jaar verder

En dan zijn we nu negen jaar verder en sta ik hier! Ja met een litteken die kan jeuken en steken door de triggers. Ik moet alert blijven, om niet te veel te gaan zorgen en zo Matthijs’s problemen op te lossen. Niet altijd te denken dat hij het beter weet dan ik of direct denken dat hij gelijk heeft. Ik moet af en toe mezelf toe spreken dat ik een beslissing gewoon moet en kan nemen. Af en toe achter over hangen, niets doen maar zijn.

Onze relatie is veranderd: gezonder, intiemer, wij durven kwetsbaarder te zijn. Hier staat een dankbaar mens. Aan God alle eer, want Hij leidde mij naar het werk van Kostbaar Vaatwerk en ons zo naar GV en PD. Hij gaf moed en kracht om door te gaan, dwars door alle pijn heen!

→ Lees het verhaal van Matthijs, de man van Sophie:  ‘Ik pleegde overspel met meerdere vrouwen’.