Matthijs: “Ik pleegde overspel met meerdere vrouwen”

Matthijs en Sophie (niet hun echte namen) vertelden hun ervaringsverhaal op de echtparendagen in november 2024 en in 2025. Met hun toestemming delen we hun verhaal ook hier. 

---

Ik vind het spannend om hier voor jullie te staan om mijn verhaal te doen. Tegelijk vind ik het ook mooi om mijn verhaal te doen. Niet omdat ik zo’n mooi verhaal te vertellen heb. Integendeel. Maar wel omdat mijn verhaal laat zien dat God machtig is om onmogelijke dingen te doen. En omdat er, zelfs na de zwartste hoofdstukken in je leven, vergeving en herstel mogelijk is. Van dat laatste ben ik een levende getuige. En dat wil ik graag met jullie delen. En daarmee wil ik jullie graag bemoedigen.

Maar eerst zal ik me aan jullie voorstellen. Ik ben Matthijs, 56 jaar en gelukkig getrouwd met Sophie. En dat laatste is echt een groot wonder. Om dat te begrijpen neem ik jullie mee terug in de tijd.

Terug in de tijd

Ik ben opgegroeid in een gezin met drie jongens, waarvan ik de jongste was. Het leeftijdsverschil met mijn oudere broers is relatief groot, namelijk vijf en acht jaar. Tijdens mijn jonge jaren zijn we verschillende keren verhuisd vanwege het werk van mijn vader. Het grootste deel van mijn jeugd heb ik doorgebracht in een landelijk gebied.

In het gezin waarin ik ben opgegroeid heerste veel orde en discipline. Vooral mijn vader was erg rechtlijnig en zwart-wit. Als ik me niet aan de regels hield (en dat gebeurde helaas nog wel eens) volgde er per definitie straf. Kwam ik bijvoorbeeld niet op tijd thuis voor het eten, dan kon dat betekenen dat ik twee avonden huisarrest had. Zonder discussie.

Iets anders wat mij gevormd heeft, is dat alles, zeker naar de buitenwereld toe, perfect moest zijn. Goed was niet goed genoeg, als het ook perfect had kunnen zijn.

Mijn vader was, naast zijn werk overdag, ook ’s avonds vaak bezig. Was het niet zijn werk zelf, dan wel met de kerk of de politiek. Hij was er daarom vaak ’s avonds niet. Of, wat ook voorkwam, dan was er een vergadering bij ons thuis. Op die avonden zaten wij de hele avond in de keuken. Met de deur naar de kamer dicht.

Ons gezin zag er naar de buitenwereld toe uit als een prachtig plaatje. Netjes, beleefde en keurig opgevoede kinderen, trouw in de kerk, ijverig, echt nog niet dít op aan te merken. Dat was de buitenkant.

Er was ook een binnenkant. Echte vrienden had ik niet. Warmte en kwetsbaarheid waren er niet echt. En een vaderlijk voorbeeld van hoe je als jongen op een gezonde manier man wordt, al helemaal niet. Natuurlijk hielden mijn ouders van ons en deden ze dat waarvan zij dachten dat het goed was. En ook: Ik wist niet beter en vond het normaal.

Het heeft tot ver in mijn huwelijk geduurd voor ik besefte dat ik fysiek weliswaar niets tekort ben gekomen, maar dat er emotioneel wel dingen mis waren. Ik heb dingen gehad, die ik niet had moeten hebben. En ik heb dingen niet gehad, die ik wel had moeten hebben.

Ik vertel dit, niet om dit als excuus aan te voeren, maar wel omdat ik heb ontdekt hoe bepalend het voor mijn ontwikkeling is geweest. En omdat ik ondertussen al heel wat mannen heb ontmoet voor wie dit ook geldt. Mannen, voor wie, net als voor mij, porno een fijne en prettige uitlaadklep was.

Een verborgen leven

Het begon in mijn jeugd met zelfbevrediging. Later kwam daar lectuur bij. En wát een uitkomst (tussen aanhalingstekens) was internet. Met één muisklik was alles binnen handbereik. Natuurlijk privé, want ik moest er niet aan denken dat dit openbaar kwam.

En zo ontwikkelde ik een dubbelleven. Een leven waarbij de buitenkant er netjes uitzag en waar alles in orde leek. Een lieve vrouw en een keurig en kerkelijk meelevend gezin. Maar ook een leven waarbij porno en zelfbevrediging een vaste, vrijwel dagelijkse, routine vormden. Verborgen voor iedereen.

Ik had tijden dat ik er mee worstelde, dat ik me realiseerde: dit is niet oké. Vooral toen ik in 2001 tot levend geloof kwam, wilde ik ervan af. Maar het was kansloos. Omdat ik geen idee had hoe ik ervan af kon komen. Het was een bal die je steeds onder water houdt. Dat lukte even. Op wilskracht nog een tijdje. Maar daar hield het wel mee op en ging het gewoon door.

Ik kon er met niemand over praten, dat durfde ik niet. En dus voerde ik de strijd alleen. Eenzaam en een gemakkelijke prooi voor de duivel. Eén keer kon ik de moed opbrengen om een man uit de gemeente te vertellen dat ik vertrouwelijk met hem wilde praten. Hij vroeg me waarover. Ik gaf er een draai aan en zei dat ik het over mijn huwelijk wilde hebben. Ongeveer het eerste wat hij zei was dat hij vond dat Sophie daar wel van op de hoogte moest zijn. Toen dacht ik: laat maar.

Het was dus een eenzame en verdrietige strijd. Ik heb, ik weet niet hoe vaak, aan God gevraagd om me te helpen. Maar verandering kwam er niet. En op een gegeven moment besloot: Ik laat het los. Niets helpt. Ik kom gewoon nooit meer los van dit probleem en accepteer het maar gewoon. Ik ben klaar met vechten.

Overspel

Had ik toen maar de moed gehad om het op te biechten. Helaas, in plaats daarvan ging ik verder op de verkeerde weg. Want ik besloot niet alleen dat porno nu eenmaal een vast onderdeel van mijn leven was. Ik vond voor mezelf ook dat ik recht had op meer en andere seks dan ik had. En ook die behoefte kun je met bijna één muisklik vervullen.

Het leidde tot overspel met meerdere vrouwen op allerlei plekken gedurende een langere tijd. Het gaf een kick. Natuurlijk. Er was zinnelijk genot, zonder enige vorm van verantwoordelijkheid naar elkaar. Maar het web van leugens waar ik in verstrikt raakte werd groter en groter. Ik nam fysiek afstand van Sophie en liet haar letterlijk barsten. Intiem met haar zijn kon ik niet meer. Maar ik wilde het ook niet.

Praten kon ik niet, dat had ik nooit echt geleerd. En dus zat zij met de vragen. Dacht dat het aan haar lag. En ik liet haar in die waan. Want dat kwam best goed uit.

O, ik schaam me zo enorm, als ik dit zeg. Mijn lieve schat die zich alles kon voorstellen, maar niet dat haar man haar zó bedroog…. Dat er een heel leven was dat zich buiten haar gezichtsveld om afspeelde.

In 2015 kwam ze erachter, toen ze appjes zag die ik met een andere vrouw uitwisselde. Het was een schok. Voor haar en voor mijn kinderen. Ik had mijn kinderen altijd geleerd: zeg wat je doet en doe wat je zegt. Die man met die grote woorden was van zijn voetstuk gerold en niet zo’n beetje ook.

‘Hoe heb je dit kunnen doen?’

En ik? Ik was verdoofd. Met mijn verstand begreep ik dat ik een groot probleem had. Daarom ging ik dezelfde dag het huis uit. Maar het leek of het zich allemaal buiten mezelf afspeelde. Op vragen van Sophie en mijn kinderen had ik geen antwoord. Het leek alsof de ernst niet binnen wilde komen. Ik was verdoofd. Ik herinner me nog hoe ik in de keuken stond en hoe mijn jongste dochter zei: hoe heb je dit kunnen doen? Hoe heb je ons dit aan kunnen doen? Ik stond daar maar en kon letterlijk niets uitbrengen.

Ik heb een halfjaar ergens anders gewoond. Ik begon Sophie te missen en ik was dolgelukkig dat ik in april 2016 weer thuis mocht komen wonen. Sowieso was het een ongelooflijk wonder dat ze me niet definitief de deur ad gewezen.

Jullie moeten weten dat we over mijn verslaving aan porno ondertussen nog steeds niet hadden gehad. Om het overspel kon ik niet meer heen. Maar dat er groot probleem onder lag, lukte me nog steeds niet om op te biechten. En dus bleef dat doorgaan, ook toen ik weer thuis woonde.

En nog was de beker voor Sophie niet leeg. Want begin 2019 moest ik opnieuw vertellen dat ik de fout in was gegaan. Door opnieuw overspel te plegen. Pas toen kon ik er niet meer omheen om te vertellen dat ik een groot probleem met porno had.

Wat moest ik tussen al die losers?

Sophie was in die tijd in contact gekomen met Kostbaar Vaatwerk en via hen met Pure Desire. Pure Desire (PD) is een programma speciaal voor mannen die worstelen met porno en seksverslaving. Ik kon daar in april 2019 mee starten. Het was klip en klaar dat ik wat moest, maar fijn vond ik het niet. Integendeel, wat moest ik tussen al die losers?

Toch ben ik gegaan. En, beste mannen, PD is echt het beste wat me is overkomen! Zonder enige twijfel is dat de redding van mij en van mijn huwelijk gewest. Voor het eerst in mijn leven maakte ik deel uit van een groep mannen die precies begreep waar ik mee worstelde. Waar ik mocht (en moest) delen waar ik mee zat, wat mijn strijd was en hoe ingewikkeld dat was. Voor het eerst leerde ik vriendschappen met mannen aan te gaan en te onderhouden. Daarvoor had ik eigenlijk altijd alleen maar contact met vrouwen.

PD heeft me ook geleerd waar de wortel van mijn verslaving zat. Het heeft me geleerd om eerlijk te zijn. En dan niet gewoon eerlijk, tot op het bot eerlijk. Ik heb er geleerd om de draak die me in zijn macht had in de ogen te kijken. En om zijn tanden een voor een uit zijn bek te slaan.

Het probleem is stukje voor stukje en stapje voor stapje afgepeld. Weg uit de ontkenning. Leren begrijpen waar het probleem vandaan kwam. Leren om emotioneel en fysiek een gezonder leven te leiden. Leren om Sophie weer hartelijk lief te hebben. Leren om haar te zien en de erkenning te geven die ze waard was. Leren om weer intiem te zijn. Alles, echt alles, heb ik moeten leren. MAAR HET WAS HET ZÓ WAARD!!

Vertrouwen opbouwen

Er is nog één ding waar ik als laatste graag wat over wil delen. Jullie kunnen je voorstellen hoeveel schade ik bij Sophie had aangericht. Hoe ze zich als een zak vuil aan de kant gezet voelde. Hoe alle vertrouwen van haar in mij weg was. Het heeft veel van mij (maar natuurlijk ook van Sophie) gevraagd om daaruit te komen.

Ik moest leren om mijn hele doen en laten te verantwoorden. Sterker nog: niet alleen achteraf te verantwoorden, maar vooraf te bespreken en/of om toestemming te vragen. En dat was lastig, kan ik je zeggen. Ik was er een ster in geworden om dingen verborgen te houden. En dat ik schade had aangericht, wist ik hoogstens met mijn verstand. En verantwoording afleggen of toestemming vragen? Doe normaal, zeg. Wie denk je dat je voor je hebt? (Wat een enorme arrogantie!)

Tot het werkelijk tot me doordrong. Niet alleen in mijn hoofd, maar ook in mijn hart. Ik besefte hoe bijzonder het was dat Sophie me überhaupt nog wilde. Hoe de schade, de pijn en de angst waar ze mee zat door MIJ waren veroorzaakt. Hoe ik wel zei wat ik deed, maar NIET deed wat ik zei. Ook daar heeft PD me enorm bij geholpen. Ik zal jullie wat voorbeelden geven:

• Als ik werd uitgenodigd voor een borrel op kantoor, vroeg ik aan Sophie of ze het oké vond als ik daarheen ging. En als ze dat niet vond, ging ik niet. Of we maakten afspraken over “tot hoe laat” en over contact tussendoor. En daar hield ik me dan ook aan. Dat nam de angst niet helemaal weg, maar maakte hem wel kleiner en beheersbaarder.
• Een andere uitnodiging die ik kreeg was voor een afscheid op een locatie die beladen was. Ik heb Sophie verteld dat ik de uitnodiging had gekregen, maar ook dat ik er niet heen zou gaan, vanwege de beladen locatie. In plaats daarvan heb ik een bos bloemen laten bezorgen. Voor Sophie voelde dat als erkenning en een blijk van respect.
• We waren gewend om wekelijks op zondag de agenda voor de komende week door te nemen. Op een avond, toen we net in bed lagen, vertelde ik Sophie dat ik de volgende dag naar kantoor zou gaan. Daar zat toen niets achter, het kwam me gewoon beter uit om de volgende dag op kantoor te gaan werken. Rond 10:00 uur kreeg ik haar huilend aan de telefoon. Of ik wel echt op kantoor was. Vroeger zou ik boos geworden zijn. Nu voelde ik de pijn en de angst die erachter zaten. Ook al was ik (in dit geval) te goeder trouw. Tijdens het telefoongesprek heb ik foto’s gemaakt van de ruimte en van mijn computerscherm. Daarmee was de angel er direct uit. En kon ik haar geruststellen.
• En als laatste: Als ik ergens anders ben en ik kom naar huis, app ik standaard een icoontje van een auto of een trein. Dan weet Sophie dat ik naar huis kom. En als ze niet precies weet waar ik zit, noem ik de verwachte aankomsttijd. En natuurlijk bel ik als er vertraging of file is.

En weet je wat nu zo bijzonder is? In het begin vond ik het maar lastig. Voelde het alsof ik al mijn vrijheid moest opgeven. Ondertussen vind ik het fijn. Sterker nog het voelt als een eer, om mijn liefste gerust te kunnen stellen. Om iedere twijfel op voorhand weg te nemen. Hoe mooi is het om dat als man te kunnen doen!

De draak overwonnen

En vandaag? Het is een strijd geweest, een enorm gevecht. Ik voelde me vaak in een moeras, waar je sneller vast zit dan vooruit komt. Steen voor steen heb ik de berg van verslaving die mijn leven vulde af moeten breken. Ik vertelde al dat ik besloten had dat er voor mij nooit meer uitkomst zou komen uit de verslaving. In mijn eentje zou dat ook niet zijn gelukt. Maar met Gods hulp, het programma van PD dat tot de bodem gaat én met de ongelooflijke steun van mijn allerliefste ben ik waar ik ben.

We zijn door diepe dalen gegaan. Ik voel me beschaamd, iedere keer als ik eraan terugdenk hoe ik Sophie beschadigd hebt, hoe ik haar tekort gedaan en bedrogen heb. Het is pijnlijk om dit verhaal op te schrijven en ook om dat van Sophie te lezen. Het gaf me een zwaarmoedig gevoel. En toch is dat niet het laatste.

Ja, we zijn door diepe dalen gegaan. Soms zijn er ineens triggers die ons terugbrengen in het verleden. Maar samen hebben we de draak overwonnen en hebben we het zó goed! Beter zelfs dan voorheen. Omdat we dichter bij elkaar zijn gekomen. Omdat we zóveel van elkaar houden en het samen zo fijn hebben. Wat een wonder!

En als hier nu mannen zijn die zich in mijn verhaal (of stukken daarvan) herkennen, dan wil ik tegen jullie zeggen: laat je schaamte varen. Kom ermee in het licht. Overweeg om aan PD deel te nemen. Dat is zo heilzaam.

Lees het verhaal van Sophie (de vrouw van Matthijs): ‘Verder na overspel’.