skip to Main Content
Voor De Spiegel

Ik wil niet jaloers zijn, maar twijfel of ik dit nog wel wil

Ik heb sinds 5 jaar een vriend. Hij was van het begin af heel open over het feit dat hij en zijn ex een open relatie hadden gehad. Van het begin af was hij ook open over zijn seksueel getinte profielen op Twitter en Instagram. Hij is exhibitionistisch, plaatst graag naaktfoto’s van zichzelf.

In het begin van onze relatie onderhield hij ook nog veel flirterig en seksueel contact via internet met andere dames. Dat zat mij niet lekker en dat heb ik gezegd. We hebben toen een gezamenlijk account aangemaakt en ook best wel veel naaktfoto’s samen gemaakt en erop geplaatst, ik heb daar geen problemen mee zolang ik niet herkenbaar in beeld ben. Alles is nu open, maar ik vind zijn teksten in dm met vrouwen toch vaak nog flirterig op een seksuele manier.

Hij zegt zelf dat hij niet jaloers is, niet vreemd gaat, maar hij heeft wel een apart Instagram account, ook met veel seksueel contact met vrouwen. Waarom heeft hij dat nog steeds nodig naast mij? Is hij seksverslaafd? We wonen niet samen, hij is veel onderweg, wellicht gaat hij niet fysiek vreemd, maar het seksuele contact met vrouwen, hun foto’s die bijna of helemaal naakt zijn liken, ik zie het nut niet.

Daarnaast wil ik niet jaloers overkomen, maar ik twijfel wel of ik dit nog langer wil. Ik heb het wel bespreekbaar gemaakt, hij uit zich moeilijk, eigenlijk niet en zegt dat het de spanning voor hem is waarom hij het doet. Ik voel me op die manier nooit uniek, er zijn altijd andere vrouwen waarmee hij ook praat en complimentjes geeft op hun uiterlijk. Soms open en bloot op ons gezamenlijk account maar wat gebeurt er op zijn prive account als ik niet bij hem ben?

Ik blijf op deze manier twijfelen aan onze relatie, want ik heb die behoefte niet aan andere mannen.

‘Twijfelaar’

Antwoord van Anita

 

Beste Twijfelaar,

Dank je wel voor je vraag. Ik kan me best voorstellen dat er moed voor nodig was om die in te sturen. Al 5 jaar lang, vanaf het begin van jullie relatie, weet je van de profielen en de naaktfoto’s van je vriend. Je vertelt niet hoe je dat in eerste instantie vond. Misschien vond je het indertijd helemaal geen probleem, of vond je het best lastig dat hij die dingen deed, maar durfde of wilde je er niets van zeggen. Misschien ook wel in de hoop dat het over zou gaan als jullie eenmaal een relatie hadden. Maar het seksuele gedrag richting andere vrouwen ging door nadat jullie relatie was begonnen. Wat moedig dat je daar iets van hebt gezegd; dat je je stem hebt laten horen. Ik lees dat jullie vervolgens samen een soort van ‘oplossing’ vonden, waarbij je wellicht hebt gedacht: als we een gezamenlijk account maken met gezamenlijke foto’s, dan gaat hij waarschijnlijk niet meer (zoveel) contact zoeken met andere vrouwen.

Je schrijft dat je het plaatsen van je eigen naaktfoto’s geen probleem vond, en ik wil dat wel geloven. Toch denk ik ook: deze actie kwam niet uit jezelf. Het lijkt een soort van noodgreep: jij gaf daarbij iets kwetsbaars van jezelf (je eigen foto’s), in de hoop dat zijn seksuele gedrag naar andere vrouwen dan minder zou worden of zou stoppen. Dat raakt me. Ook omdat ik zie dat dat vaak gebeurt in relaties waarbij iets dergelijks speelt. Een vrouw wil dan zo graag dat een man ergens mee stopt (seksueel appcontact, porno kijken, overspel etc), dat zij zélf iets gaat doen, in de hoop dat het dan stopt. Ze zoekt de oplossing dan in heel veel seks geven bijvoorbeeld, of te proberen de ‘perfecte’ vrouw te worden of door (deels) mee te gaan in het verslavende gedrag. Best logisch overigens. Het is prettig als je het idee hebt dat jíj iets kunt doen om ervoor te zorgen dat híj iets niet meer doet. Maar het werkt eigenlijk nooit. Want in al die gevallen probeert een vrouw zichzelf als ‘oplossing’ te zien voor iets wat ze niet op kan lossen, omdat híj er mee aan de slag zou moeten. En dat maakt het natuurlijk zo ingewikkeld en pijnlijk; er is in feite niets dat je kunt doen of laten om ervoor te zorgen dat hij stopt, als hij dit zelf niet wil.

Ook jullie ‘oplossing’ lijkt niet te werken. Je vriend is toch doorgegaan met zijn seksuele en flirtige gedrag naar andere vrouwen, en hij heeft gewoon een ander account, waarvan je niet weet wat daar allemaal gebeurt. Pijnlijk!

Je verwoordt het heel helder: ik voel me nooit uniek. Dat is immers waar je als vrouw behoefte aan hebt: dat jij uniek bent, de enige, de mooiste, de belangrijkste voor hem. Het is niet raar om dit diepe verlangen te hebben. En het is dus ook niet raar om jaloers te zijn als je merkt dat je níet uniek bent voor je partner. ‘Jaloezie’ heeft misschien een negatieve klank, maar het betekent toch gewoon dat je de enige wilt zijn en dat het pijn doet als dat niet zo is, dat je het anders wil? Durf je te blijven staan voor dat verlangen? Ik kan me voorstellen dat het best heel kwetsbaar voelt om dit te verwoorden naar je vriend, om te zeggen dat jij dit nodig hebt in je relatie. Júist omdat je weet dat je vriend er zo anders over denkt. Hoe moet je daar dan mee omgaan?

Het kan helpen om je jullie relatie voor te stellen over bijvoorbeeld een half jaar of een jaar. Hoe zou die er dan uitzien als het doorgaat zoals nu? Waar sta je dan zelf? Hoe gaat het dan met jou? En wat vind je van dat idee?
Het is best mogelijk dat de twijfels daardoor iets minder worden. Dat je duidelijker voor ogen krijgt dat jij echt de enige wilt zijn in de relatie. En dat je daar ook duidelijker in wilt gaan worden naar je vriend toe. Dat is spannend. Hoe zichtbaarder jij zelf wordt in wat jij wel niet wilt, hoe zichtbaarder ook zal worden wat je vriend daarvan vindt en wat hij daar al dan niet mee kan of wil. Misschien ontdekt je vriend dan dat hij het óók anders wil; het zou hem kunnen confronteren met de negatieve gevolgen van zijn gedrag, en met zijn verlangen om de relatie met jou voort te zetten, waardoor hij bereid wordt radicaal andere keuzes te maken. Maar het kan natuurlijk ook anders: dat de verschillen tussen jullie juist groter worden en dat je steeds duidelijker merkt dat je vriend helemaal niet wil veranderen en dat jij merkt dat jij op die manier niet meer verder wil, en dat de relatie uiteindelijk stopt.

Door te gaan staan voor wat jij écht belangrijk vindt in de relatie, wordt dus steeds duidelijker of jullie relatie levensvatbaar is. Om zo’n stap te kunnen maken, heb je wel steun nodig. Mensen om je heen die kunnen luisteren, bemoedigen, je helpen om dingen helder te krijgen, grenzen te stellen, en troost te vinden. Misschien is er een vriendin die je kunt betrekken in dit proces. Je kunt overwegen om een therapeut in te schakelen die je hierin begeleidt. Natuurlijk ben je ook welkom op ons forum of op één van onze andere activiteiten, bijvoorbeeld de training ‘Dealen met een seksverslaafde’ die we op 17 september organiseren in Veenendaal. Tijdens deze training is er o.a. gelegenheid om je persoonlijke situatie te bespreken met twee ervaren therapeuten in een kleine groep lotgenoten.

Je hebt de eerste stap al genomen door je vraag in te sturen. Ik wens je wijsheid, moed en zegen toe bij een volgende stap.

Hartelijke groet,
Anita

Back To Top
X